dziurawcałym

Rozmawiałem dziś z Zającem używając czatu wbudowanego w skrzynkę mailową. Polecił mi jakiś film, w zasadzie chyba reportaż, o tym jak niesławny Piotr Tymochowicz, specjalista od wizerunku i autor rzekomej metamorfozy Leppera (upieram się że to nadal burak), pokazuje jak z prostego żula robią polityka czy posła. Film nazywa się “Jak to się robi”.

Powiedziałem, że nie mam zamiaru oglądać tego gówna, bo to nic nie wnosi. Już tłumaczę o co chodzi. To część szerszego problemu, który dotyka nas, wyborców.

Straszliwie popularne są śmichy-chichy piętnujące naszych pożal się Boże rządzących. Kiedy JaroKaczo popełni jakiś koszmarny lapsus, jak np śpiewając hymn, czy przyznając się do braku konta, internet puchnie od wysyłanie sobie nawzajem filmików / zdjęć. Ha, ha, ha. Premier się przejęzyczył. Ha, ha, ha. Lepper powiedział że może zatańczyć “Bredgensa”. Ale śmieszne.

Zdaje się, że obejrzenie śmiesznego filmiku z politykiem w roli głównej dla wielu Polaków wyczerpuje potrzebę interesowania się polityką. Wszyscy się śmieją z Renaty Beger i “Anana Kofana”, piętnując oszołomów u władzy, ale kiedy nadchodzą wybory – zostają w domu. No bo interesowanie się bardziej wymagałoby – hm – myślenia ?

O tej naszej bylejakości celnie napisał Tomasz Lis:

“Po co nam wyształcony ustawodawca, jeśli możemy mieć śmichy-chichy z Anana Kofana? Dostajemy w kość, ale możemy się pośmiać. (…) Cóż, to kwestia potrzeb i oczekiwań.”

Kolejne reportaże, programy i śmieszne filmiki, choćby było ich 100 dziennie, a rządzącym zdarzały się coraz gorsze wpadki, nie wnoszą nic nowego, nie posuwają nas do przodu. Jednak jak widać, łatwiej jest się śmiać klikając myszą, niż podnieść dupę w dzień wyborów i pójść do urn. A potem wymieniać się stosami “śmiesznych” maili. Może to za duże słowo jak na ten temat, ale mam wrażenie, że śmiejąc się z takich bzdur, sramy sobie do własnej kieszeni, zamiast robić wszystko, by tych śmiesznych wysadzić z siodełka naszymi głosami.

PS: Linków do wymienionych w tekście wpadek polityków celowo nie podaję. Niech se każdy znajdzie sam, jeśli ma potrzebę porechotania (przez łzy?).