dziurawcałym

Luksusy pod Centralnym

z 4 komentarzami

Odpowiedzi: 4

Subscribe to comments with RSS.

1. Jak to bywało dawniej…

   Pełnia komuny – rok 1983 albo 1984.

   Jestem na studium doktoranckim – wspólnie z moją Promotorką zaliczamy jednodniowy wyjazd służbowy do stolicy.
   Program wyjazdu zaliczony.
   Docieramy na Centralny ponad pół godziny przed odjazdem powrotnego ekspresu (“Krakus”) do Krakowa.
   Szukamy WC na dworcu, aby w miarę możności nie musieć potem korzystać z toalety w pociągu -
   błąkamy się po tunelach i przejściach, które (choć właściwie poruszaliśmy się wtedy tylko po kondygnacji bezpośrednio nad peronami) wydają się nam ogromnym pogmatwanym labiryntem – i nie możemy znaleźć!
   (oznaczenia niewyraźne, wiodą donikąd! pytamy ludzi – wyjaśniają inaczej, niżby należało odczytywać znaki, no i każdy kolejny zapytany mówi co innego – po pewnym czasie i sporej porcji takich objaśnień nie wiemy już nic, nawet tego, w jakim miejscu właśnie stoimy!).
   W końcu znajdujemy – zamknięta! Na drzwiach potężna kłódka…
   Tymczasem moja Promotor – już wówczas Pani dobrze ponad 60 – ma dość.
   Kapituluje przed bólem, jakim jest każdy kolejny krok po kilkunastu godzinach spędzonych bez chwili przerwy w pantoflach na wysokich szpilkach, które to pantofle już dawno zdążyły obetrzeć jej obie pięty – ale które są dla mojej Opiekunki Naukowej stałym elementem “oficjalnego” stroju wyjazdowego na czas, gdy nie ma śniegu ani mrozu, podobnie jak kapelusz z broszką i ogromnym piórem, broszka w klapie żakietu, kamea spinająca bluzkę pod szyją…;
   kapituluje też przed skutkami obiadu, do którego wypiła dwie sety, a potem jeszcze jakieś piwo, jakąś kawusię…
   Zaczyna jęczeć, że długo już nie wytrzyma, że musi już, natychmiast, właśnie tutaj i teraz; po chwili żąda tonem niezadowolonej szefowej – oto powinienem jej natychmiast wskazać miejsce, w którym mogłaby rozwiązać swój problem…
   Czasu do dyspozycji coraz mniej, już wiadomo, że nie da się odłożyć podstawowych spraw życiowych na później, po odjeździe pociągu wraz z nami wewnątrz. W tej obłąkanej wędrówce trafiamy w końcu do jakiegoś korytarza, z którego również są zejścia na perony – no więc wiemy na nowo, gdzie jesteśmy – i którym tak “na oko” chodzi mniej ludzi
   (chyba było to przejście łączące perony od strony Emilii Plater, PKiN i dworca Śródmieście).
   Dochodzimy do zejścia na peron IV – na tablicy elektromagnetycznej układają się białe literki “Kraków Główny” na czarnym tle i godzina odjazdu – równocześnie zapowiadają przyjazd naszego ekspresu ze Wschodniego.
   Jacyś ludzie przeszli, nikt nowy chwilowo nie nadchodzi…

   Pani Profesor podejmuje decyzję:
   “Panie…, potrzyma Pan z łaski swojej moją torebkę!”.
   Daje mi do “potrzymania” rzeczoną torebkę i jeszcze dwie siaty;
   następnie prędko podnosi spódnicę wraz z halką, ściąga majtki, kuca wypinając pas do pończoch ku ścianie, błyskawicznie załatwia się na posadzkę tunelu…

   - i oto ulga, najważniejszy stres z głowy, tylko szybko się ubrać – i można ruszać dalej.

   Oddaję Pani Promotor torebkę, siaty dźwigam dalej;
   schodzimy pochylnią, jeszcze długi marsz wzdłuż peronu…
   Do końcowego wagonu pociągu dobiegamy w ostatniej chwili.

   

   luccio1

   lipiec 25, 2008 at 6:45 pm

   Odpowiedz
2. mocne. Naprawdę.

   

   bogusz

   lipiec 28, 2008 at 12:03 am

   Odpowiedz
3. Po takim doświadczeniu, jak opisane wyżej, moja Pani Profesor podczas kolejnego wspólnego wyjazdu, krótko po opisanym, w identycznej sytuacji
   (bolące nogi w niewygodnych szpilkach, skutki obfitego i nieźle “podlanego” obiadu, potęgujące się gwałtownie ),

   - zrezygnowała z góry z poszukiwania jakiejkolwiek toalety.

   Czując nadciągającą katastrofę, załatwiła się w jakimś zakątku pasażu za Ścianą Wschodnią, przez który przechodziliśmy w drodze do Dworca.

   

   luccio1

   lipiec 28, 2008 at 9:41 pm

   Odpowiedz
4. Poza tym, gdyby była możliwość techniczna poprawiania wpisu już wyświetlonego, chętnie przestylizowałbym cokolwiek mój pierwszy wpis (tak, aby jeszcze wzmocnić światłocienie…).

   

   luccio1

   lipiec 29, 2008 at 8:48 am

   Odpowiedz