dziurawcałym

Bartek, mój przyjaciel, chodzi do fryzjera w Poznaniu, który swój salonik ma w tym samym miejscu od mniej więcej 40 lat. Ten sam facet strzygł głowę dziadka, potem taty, a teraz najmłodszego i najbrzydszego z tej trójki.

O takich zasiedziałościach rodem z czeskiego filmu mogę tylko pomarzyć. W ciagu kilku ostatnich lat kilkukrotnie zmieniała się praca i miejsce zamieszkania. Póki co nie dla mnie sceny jak z „Dymu”, kiedy bohater po pracy zagląda do swojskiej knajpki na rogu, przybija piątkę z barmanem, a na ulicy przed sklepem wita się z każdym przechodniem. Swoja drogą, ciekawe czy w Polsce jest to możliwe – ale to inna historia.

Do rzeczy. Jakość usług w Polsce leży i kwiczy, a fryzjerzy są tego koronnym przykładem. Nieco nomadyczny styl życia spowodował, że korzystałem w życiu już z dziesiątków takich przybytków. Może raz byłem całkowicie zadowolony, co pewnie musiało się w końcu zdarzyć, jeśli wziąć pod uwagę liczbę prób. Niedoróbki, niedocięte kawałki, odcięte włosy na czole – to norma. Najzabawniejsze jest to, że nie można niczym na filmach prosto od fryzjera iść w miasto. Miejscem gdzie chcesz pójść, jest dom w którym sprawdzisz, czy wszystko gra. Dobrze mieć nożyczki, by poprawić to czy tamto i wskoczyć pod prysznic by zmyć krótkie włoski z szyi, które drapią jak jasna cholera.

Wszystko byłoby ok, gdybym miał udziwnione wymagania, albo perfekcyjną fryzurę niczym Manolo Ribera z „Człowieka z Blizną”. Jednak do zadowolenia mnie wystarczy zaledwie maszynka elektryczna, żadnych cudów. To jednak wciąż za dużo dla umalowanych, utipsowanych niuń z wyrazem twarzy wskazującym na bieżące obycie z najnowszą listą przebojów „Vivy”. Oto dialog dziś odbyty w kolejnym salonie, któremu postanowiłem dać szansę:

- Irokeza Panu zrobimy!
- Nie ma mowy.
- Ale ładny będzie.
- Nie. Chce równo, maszynką.
- No to może u góry zostawie dłuższe i postawimy woskiem?
- Naprawdę, dziękuję.

Wzięła więc maszynkę, rach ciach, płacę. Miła pani przypomniała sobie jednak o potędze marketingu i nie omieszkała na koniec zareklamować swojego salonu. By mieć pewność, że klient wróci:

- Ale następnym razem to zrobię Panu boki na zero i będzie Pan musiał mieć irokeza!
- … Do widzenia!

W domu zbliżyłem się do lustra i po raz kolejny przekonałem się, że usadzanie klienta w salonach fryzjerskich daleko od lustra ma jednak sens. Nie widzisz braków i się nie burzysz. A ilość poprawek, które trzeba było wykonać (na szczęście mam swoją maszynkę), przekonuje że to były jednej z najgorzej wydanych 20 zł w moim życiu.